|
|
Dat was het danOp zondag 17 oktober om kwart voor 10 was het dan zover: de start van de Amsterdam Marathon. Stralend weer, nog een beetje fris. Duizenden lotgenoten uit alle landen van de wereld. Een goed gevuld Olympisch Stadion. Een muziekje van Hazes schalde uit de speakers (had voor mij niet gehoeven, maar ja, Amsterdammers). Het startschot ..... en daar gingen we.
Het schema in mijn hoofd had ik gezet op lopen binnen 4 uur, dat was zo'n 5.40 per km. In het begin liet ik me natuurlijk een beetje voortduwen door de enthousiaste massa en bleef ik ruim onder schema. Toch voortdurend geprobeerd me in te houden. Dat lukte goed en na zo'n 25 km liep ik vanzelf langzamer: mijn knie! Gelukkig hielp een beetje strekken bij de drinkpost. Tussen 30 en 35 km lagen mijn slechtste kilometers. Ik liep lichtjes boven mijn schema. Toen ik eenmaal doorhad dat de man met de hamer z'n afspraak met mij ging missen, was ik in staat om het tempo nog weer wat op te voeren. Mijn laatste twee kilometers waren tevens de snelste!
Ik finishte net onder de 4 uur (3.57) en dacht direct na de streep: dat ga ik nog wel een keertje doen. De vermoeidheid viel erg mee, ik heb genoten van het weer, de mensen en de omgeving (Amstel & Vondelpark) en ook de volgende dagen nauwelijks spierpijn.
Reacties op Dat was het dan
|
|